توضیحات
محمدباقر مجلسی (1037–1110 هجری قمری) مشهور به علامه مجلسی و مجلسی ثانی، فقیه شیعه اخباری دوران شاه سلیمان و شاه سلطان حسین صفوی و مؤلف بحارالانوار است. او اولین عالمی است که بهطور گسترده اقدام به نوشتن به زبان فارسی کرد و به این وسیله فاصله بین زبان فقها و تودهها را پر کرد و آثار او بیشترین نفوذ را در جامعه ایران داشتند.[1] عبدالعزیز دهلوی در زمان مجلسی معتقد بود شیعه را باید مذهب مجلسی دانست.[2]
مجلسی تصوف را از شیعه جدا کرد و عقلگرایی فلسفی را از تشیع تا حدود زیادی زدود.[3] با علم مخالف بود و به برداشتهای حسی بیشتر از عقلی اهمیت میداد.[4] تأسیس بسیاری از سنتهای شیعه کنونی مثل عزاداری و زیارت قبور امامان به مجلسی نسبت داده میشود.[5] مجلسی که برخی او را پدر تشیع امروزی ایران میدانند، مؤمنان را تشویق میکرد که تصورات خیالانگیز را به عنوان بخشی از ایمان خود بپذیرند و رهبران خود را بهعنوان شخصیتی مافوق بشری تجلیل کنند.[6] سیاست ستیز با اهل سنت که توسط مجلسی تدوین شده بود باعث ناراحتی سنیان خراسان و تسخیر اصفهان توسط افغانها و نابودی امپراتوری صفوی شد. این اتفاق یک هویت افغان را در خراسان تثبیت کرد که در قرن بعدی یکی از عوامل جدایی افغانستان از ایران شد.[7][8][9][10]
دیدگاه کاربران
0